Rezydencja podatkowa za granicą – jak ustalić przy pracy za granicą w 2026 roku

Rezydencja podatkowa za granicą to jeden z najważniejszych statusów prawno-finansowych, jaki ustala każdy Polak wyjeżdżający do pracy za granicą – decyduje o tym, w którym kraju rozliczasz całość swoich dochodów i czy grozi Ci podwójne opodatkowanie. Błędne ustalenie rezydencji lub jej zignorowanie może oznaczać kary ze strony polskiego urzędu skarbowego, komplikacje z ZUS i niespodziewane zobowiązania podatkowe w dwóch krajach jednocześnie. Ten artykuł wyjaśnia krok po kroku, jak poprawnie określić swój status rezydencji podatkowej, jakie dokumenty złożyć i jak uniknąć najkosztowniejszych pułapek.

Czym jest rezydencja podatkowa – definicja i znaczenie prawne

Rezydencja podatkowa to status określający, w którym państwie dana osoba podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów – niezależnie od tego, gdzie te dochody zostały osiągnięte. W Polsce reguluje to art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (ustawa o PIT). Zgodnie z nim polskim rezydentem podatkowym jest osoba fizyczna, która posiada w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych (tak zwane centrum interesów życiowych) albo przebywa w Polsce przez więcej niż 183 dni w roku podatkowym.

Rezydent podatkowy podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu – oznacza to opodatkowanie wszystkich dochodów z całego świata, bez względu na kraj ich źródła. Nierezydent podatkowy podlega wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu – opodatkowuje się tylko dochody uzyskane ze źródeł położonych w Polsce (np. wynajem mieszkania w Krakowie przez osobę mieszkającą na stałe w Niemczech).

Pytanie o rezydencję staje się krytyczne w czterech sytuacjach: przy podjęciu pracy za granicą na umowę miejscowego pracodawcy, przy emigracji na stałe, przy pracy jako freelancer lub digital nomad pracujący z różnych krajów oraz przy zakupie nieruchomości lub otwarciu firmy za granicą.

Kryteria ustalenia rezydencji podatkowej w Polsce

Polska ustawa o PIT wskazuje dwa niezależne kryteria rezydencji – spełnienie choćby jednego wystarczy do uznania za polskiego rezydenta podatkowego.

Kryterium centrum interesów życiowych obejmuje dwa aspekty: centrum interesów osobistych (miejsce zamieszkania rodziny, małżonka, dzieci, życie towarzyskie, przynależność do organizacji) oraz centrum interesów gospodarczych (miejsce prowadzenia działalności, posiadania nieruchomości, rachunki bankowe, inwestycje). Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w swoim orzecznictwie konsekwentnie wskazuje, że centrum interesów osobistych – szczególnie miejsce zamieszkania małżonka i dzieci – ma pierwszorzędne znaczenie i może przesądzić o polskiej rezydencji nawet przy wielomiesięcznym pobycie za granicą.

Kryterium 183 dni działa niezależnie – jeśli spędzasz w Polsce więcej niż 183 dni w roku podatkowym (rok kalendarzowy), jesteś polskim rezydentem podatkowym bez względu na to, gdzie masz centrum interesów.

Najczęstszą pułapką jest sytuacja, w której pracownik wyjeżdża do pracy w Niemczech lub Norwegii na 10 miesięcy, ale jego żona i dzieci pozostają w Krakowie. Organy podatkowe uznają wówczas centrum interesów osobistych za polskie, co skutkuje zachowaniem polskiej rezydencji – i to mimo że pracownik spędził w Polsce tylko 60 dni w roku.

Kiedy tracisz polską rezydencję podatkową – warunki i procedura

Skuteczna zmiana rezydencji podatkowej wymaga spełnienia kilku warunków jednocześnie: przeniesienia centrum interesów życiowych za granicę, utraty kryterium 183 dni w Polsce oraz nabycia rezydencji podatkowej w nowym kraju.

Pierwszym formalnym krokiem po stronie polskiej jest złożenie formularza ZAP-3 w swoim urzędzie skarbowym. To aktualizacja danych adresowych, w której wskazujesz zagraniczny adres zamieszkania – sygnalizuje to polskiemu US zmianę statusu rezydencji. Formularz dostępny jest na podatki.gov.pl oraz w każdym urzędzie skarbowym; można go złożyć elektronicznie przez e-Urząd Skarbowy, pocztą lub osobiście. Złożenie ZAP-3 to informacja dla administracji podatkowej, nie decyzja administracyjna – o rezydencji decydują fakty, nie sam formularz.

Typowe błędy, które uniemożliwiają skuteczną zmianę rezydencji: utrzymywanie zameldowania w Polsce jako głównego miejsca zamieszkania, posiadanie jedynego konta bankowego w polskim banku z regularną aktywnością, nieprzeniesienie rodziny za granicę oraz posiadanie nieruchomości użytkowanej osobiście w Polsce (wynajem nieruchomości to działalność gospodarcza, ale zamieszkiwanie w niej – to centrum interesów). W kwestiach formalności związanych z adresem i dokumentami warto zapoznać się z formalnościami meldunkowymi i adresowymi za granicą w kontekście planowania pobytu.

Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania – jak działają

Polska zawarła ponad 80 umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (UPO) z innymi krajami, wzorowanych na Konwencji Modelowej OECD (OECD Model Tax Convention on Income and on Capital – pełny tekst na oecd.org). Umowy te określają, który kraj ma prawo do opodatkowania danego dochodu i jak uniknąć sytuacji, w której ten sam dochód zostanie opodatkowany dwa razy.

Stosowane są dwie główne metody:

• Metoda wyłączenia z progresją – dochód zagraniczny jest zwolniony z podatku w Polsce, ale wpływa na stawkę PIT stosowaną do polskich dochodów. Stosuje się ją m.in. dla dochodów z Niemiec, Francji i większości krajów UE. Polak pracujący wyłącznie w Niemczech bez dochodów polskich nie płaci podatku w Polsce, ale powinien złożyć PIT-36 z załącznikiem PIT-ZG, by udokumentować zastosowanie tej metody.
• Metoda kredytu podatkowego – dochód zagraniczny jest opodatkowany w Polsce, ale podatek zapłacony za granicą odlicza się od polskiego PIT. Dotyczy m.in. dochodów z Norwegii i z UK (po zmianach post-Brexit). Przy niższym zagranicznym podatku może oznaczać dopłatę w Polsce.

W przypadku konfliktu rezydencji między dwoma krajami (podwójna rezydencja) stosuje się tie-breaker rules OECD – zasada rozstrzygania opiera się na hierarchii kryteriów: stałe miejsce zamieszkania, centrum interesów życiowych, zwykłe miejsce pobytu, obywatelstwo. Dopiero ostatecznie – wzajemne porozumienie organów podatkowych obu państw.

Krok po kroku – jak ustalić swoją rezydencję podatkową

Poniższy proces pozwala samodzielnie ocenić status rezydencji. Schemat zgodny z logiką HowTo.

Krok 1 – Oceń, gdzie masz centrum interesów życiowych. Odpowiedz na pytania: Gdzie mieszka Twoja rodzina (małżonek, dzieci)? Gdzie posiadasz nieruchomości i z których aktywnie korzystasz? W jakim kraju masz główne konto bankowe i prowadzisz działalność zarobkową? Gdzie płacisz składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne? Im więcej odpowiedzi wskazuje na jeden kraj, tym wyraźniejsze centrum interesów.

Krok 2 – Policz dni pobytu w Polsce i za granicą w danym roku podatkowym. Wliczają się wszystkie dni fizycznej obecności – zarówno dni przyjazdu, jak i wyjazdu. Przykład: jeśli w 2025 r. spędziłeś w Polsce 200 dni (wliczając dni przyjazdów do rodziny, urlopy i święta), masz polską rezydencję podatkową przez kryterium 183 dni – nawet jeśli pracujesz w Niemczech.

{{CALCULATOR_EMBED}}

Krok 3 – Sprawdź, czy Polska ma UPO z krajem zatrudnienia. Aktualna lista umów dostępna jest na podatki.gov.pl. Dla Niemiec, Norwegii, Holandii i UK umowy obowiązują – dla każdego kraju metoda unikania podwójnego opodatkowania może być inna.

Krok 4 – Złóż odpowiednie dokumenty. W Polsce: formularz ZAP-3 przy zmianie adresu zamieszkania za granicę. Za granicą: rejestracja w zagranicznym urzędzie podatkowym (Finanzamt, Skatteetaten, HMRC, Belastingdienst) oraz wniosek o Steuernummer lub numer podatkowy.

Krok 5 – Uzyskaj certyfikat rezydencji podatkowej od nowego kraju. Certyfikat potwierdza Twój status rezydenta w danym kraju i jest wymagany m.in. przez polskiego pracodawcę lub ZUS przy ubieganiu się o zwolnienie z polskiego ubezpieczenia.

Rezydencja podatkowa a praca w najpopularniejszych krajach

Niemcy

W Niemczech rejestrujesz się podatkowo w lokalnym Finanzamt, gdzie otrzymujesz Steuernummer (numer identyfikacji podatkowej). Obowiązek złożenia Steuererklarung (rocznego zeznania podatkowego) powstaje automatycznie przy dochodach z kilku źródeł lub przy wyższych zarobkach. Rezydencję podatkową w Niemczech nabywa się przez zameldowanie (Anmeldung) lub przez pobyt przekraczający 183 dni. Szczegóły dotyczące Steuererklarung i rozliczenia podatków w Niemczech znajdziesz w naszym poradniku o pracy w Niemczech.

Norwegia

Norweskim organem podatkowym jest Skatteetaten – rejestracja obowiązkowa przy podjęciu pracy. Pracodawca wymaga skattekort (karty podatkowej) do prawidłowego naliczenia zaliczek. Rezydencja norweska nabywa się po 183 dniach pobytu lub przy stałym zamieszkaniu. Więcej o tym, jak wygląda praca w Norwegii a podatki i skattekort, opisujemy w osobnym artykule, który uwzględnia też zasady Skatteetaten dla obcokrajowców – oficjalne informacje po angielsku na skatteetaten.no.

Holandia

W Holandii kluczowym dokumentem jest BSN (Burgerservicenummer – holenderski numer PESEL), a dostęp do usług publicznych wymaga aktywnego DigiD. Dla pracowników przybyłych z zagranicy w 2026 r. dostępna jest ulga 30% ruling – umożliwia zwolnienie 30% wynagrodzenia brutto z podatku przez maksymalnie 5 lat, pod warunkiem spełnienia wymogów dochodowych i kwalifikacyjnych. Szczegóły dotyczące 30% ruling i rejestracji podatkowej w Holandii opisujemy oddzielnie.

UK po Brexicie

Brytyjski urząd podatkowy HMRC stosuje specjalny mechanizm – Statutory Residence Test (SRT) – do ustalania rezydencji. SRT składa się z trzech testów: testu automatycznego nierezydencji, testu automatycznej rezydencji i testu wystarczających powiązań (sufficient ties test). Dodatkowym mechanizmem jest split year treatment – pozwala podzielić rok podatkowy na część brytyjską i niebrytyjską przy przyjeździe lub wyjeździe z UK. Oficjalny przewodnik HMRC ws. SRT dostępny jest na gov.uk. Więcej o Statutory Residence Test przy pracy w UK po Brexicie wyjaśniamy w naszym poradniku.

Podatki, ZUS i emerytura zagraniczna a zmiana rezydencji

Zmiana rezydencji podatkowej nie równa się automatycznej zmianie systemu ubezpieczeń społecznych. W krajach UE, EOG i Szwajcarii obowiązuje zasada jednego państwa ubezpieczenia – formularz A1 wystawiony przez ZUS lub zagraniczny organ potwierdza, w którym kraju odprowadzasz składki. Pracownik delegowany przez polskiego pracodawcę za granicę nadal podlega polskiemu ZUS (składki odprowadzane w Polsce), natomiast pracownik zatrudniony bezpośrednio przez zagranicznego pracodawcę podlega systemowi ubezpieczeń kraju zatrudnienia.

Po wyjeździe z Polski możesz opłacać ZUS dobrowolnie – zabezpiecza to ciągłość ubezpieczenia zdrowotnego (EKUZ) i emerytalnego. Okresy składkowe z różnych krajów UE są sumowane przy obliczaniu emerytury zarówno przez ZUS, jak i przez zagraniczny organ emerytalny – na podstawie rozporządzenia UE nr 883/2004. Szczegóły dotyczące podatków, ZUS i emerytury zagranicznej wyjaśniamy kompleksowo w osobnym artykule, który stanowi rozszerzenie tej sekcji.

Podwójne oskładkowanie – odprowadzanie składek jednocześnie w Polsce i za granicą – jest niezgodne z prawem UE i można go uniknąć właśnie przez uzyskanie formularza A1 przed wyjazdem lub niezwłocznie po podjęciu pracy za granicą.

Certyfikat rezydencji podatkowej – jak go uzyskać i kiedy jest potrzebny

Certyfikat rezydencji podatkowej (Certificate of Tax Residency) to oficjalny dokument potwierdzający, że jesteś rezydentem podatkowym danego kraju w określonym roku lub okresie. Zawiera Twoje dane osobowe, kraj rezydencji, podstawę prawną oraz potwierdzenie organu podatkowego.

Jak uzyskać certyfikat:

• Niemcy: wniosek do lokalnego Finanzamt po uzyskaniu Steuernummer i złożeniu pierwszego zeznania podatkowego
• Norwegia: wniosek przez portal skatteetaten.no lub w urzędzie po rejestracji jako podatnik
• Holandia: wniosek do Belastingdienst przez DigiD
• UK: wniosek do HMRC przez formularz RES1 lub przez portal HMRC online

Certyfikat jest ważny zazwyczaj przez 12 miesięcy lub przez jeden rok podatkowy – po upływie tego okresu należy uzyskać nowy dokument. Certyfikat może być wymagany przez polskiego pracodawcę (do zwolnienia z polskiego PIT od wynagrodzenia), przez bank (przy wypłacie odsetek bez potrącenia podatku u źródła) lub przez ZUS (przy wnioskowaniu o zwolnienie z polskich składek).

Rezydencja podatkowa digital nomadów i freelancerów

Digital nomad pracujący zdalnie z różnych krajów stoi przed szczególnym wyzwaniem podatkowym: gdzie powstaje dochód i gdzie należy go opodatkować? Odpowiedź nie zależy od fizycznej lokalizacji w momencie wykonywania pracy, lecz od rezydencji podatkowej osoby świadczącej usługi i od rezydencji kontrahenta.

Brak rezydencji podatkowej – sytuacja, gdy żaden kraj nie uznaje danej osoby za rezydenta – to stan określany jako „tax stateless”. Grozi on roszczeniami podatkowymi ze strony kilku krajów jednocześnie, blokowaniem kont bankowych przez procedury KYC/AML oraz problemami z uzyskaniem kredytu lub zawarciu umowy ubezpieczenia. Każdy digital nomad powinien aktywnie wybrać i utrzymywać rezydencję w konkretnym kraju.

Popularne destynacje dla digital nomadów szukających korzystnej rezydencji podatkowej w 2026 r.:

• Portugalia – dawny NHR (Non-Habitual Resident), od 2024 r. zastąpiony przez schemat IFICI dla kwalifikowanych pracowników
• ZEA (Zjednoczone Emiraty Arabskie) – brak podatku dochodowego dla osób fizycznych, wymagana rejestracja rezydencji i minimum 183 dni pobytu
• Malta – rezydencja przy spełnieniu wymogów majątkowych i pobytu
• Estonia – e-Residency nie jest rezydencją podatkową, wymaga dodatkowej rejestracji

Freelancer pracujący z zagranicy na rzecz polskich kontrahentów powinien szczególnie zadbać o certyfikat rezydencji – jest wymagany, by polski kontrahent mógł wypłacić wynagrodzenie bez potrącenia podatku u źródła (WHT).

Najczęstsze błędy i konsekwencje błędnego ustalenia rezydencji

Podwójne opodatkowanie tego samego dochodu to najpoważniejsza konsekwencja błędu – dwa kraje pobierają pełny podatek, a odzyskanie nadpłaty wymaga wielomiesięcznych procedur zwrotu (refund claims lub wzajemnych porozumień organów podatkowych).

Kary i odsetki ze strony polskiego US mogą wynikać z niezłożenia zeznania PIT, zaniżenia dochodów lub nieprawidłowego zastosowania metody unikania podwójnego opodatkowania. Odsetki podatkowe wynoszą w 2026 r. 8% rocznie od zaległości; przy stwierdzeniu oszustwa podatkowego grozi odpowiedzialność karna skarbowa.

Korekta zeznania podatkowego jest możliwa przez 5 lat od upływu terminu złożenia zeznania. Przy korekcie dotyczącej rezydencji należy złożyć PIT-36 lub PIT-36L z załącznikiem PIT-ZG oraz wyjaśnieniem przyczyn korekty – najlepiej z certyfikatem rezydencji w tle.

Interpretacja indywidualna wydawana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) na wniosek podatnika to najbezpieczniejszy instrument prawny przy wątpliwościach dotyczących rezydencji – chroni podatnika przed sankcjami, jeśli postępuje zgodnie z treścią interpretacji. Wniosek kosztuje 40 zł i rozpatrywany jest w ciągu 3 miesięcy.

Praktyczna check-lista – moja rezydencja podatkowa krok po kroku

Użyj poniższych pytań do samodzielnej weryfikacji statusu rezydencji:

• Gdzie mieszka mój małżonek i moje dzieci?
• W którym kraju posiadam nieruchomość, z której aktywnie korzystam?
• Gdzie mam główne konto bankowe i prowadzę większość transakcji finansowych?
• Ile dni spędziłem w Polsce w bieżącym roku podatkowym?
• Czy jestem zarejestrowany jako podatnik w kraju zatrudnienia?
• Czy posiadam certyfikat rezydencji z kraju zatrudnienia?
• Czy złożyłem formularz ZAP-3 w polskim US?
• Czy posiadam formularz A1 określający kraj ubezpieczenia społecznego?
• Czy sprawdziłem, jaka metoda unikania podwójnego opodatkowania obowiązuje w UPO z krajem zatrudnienia?

Jeśli odpowiedzi na pierwsze trzy pytania wskazują na dwa różne kraje – czas na konsultację z doradcą podatkowym lub złożenie wniosku o interpretację indywidualną. Samodzielna analiza sprawdza się przy prostych stanach faktycznych; przy rozdzielonej rodzinie, działalności w kilku krajach lub dochodach z wielu źródeł specjalista jest inwestycją, nie kosztem.

Często zadawane pytania

Kiedy tracę polską rezydencję podatkową przy pracy za granicą?

Tracisz polską rezydencję podatkową, gdy przeniesiesz centrum interesów życiowych – rodzinę, majątek, aktywność gospodarczą – za granicę lub spędzisz w Polsce mniej niż 183 dni w roku podatkowym, jednocześnie spełniając kryteria rezydencji w nowym kraju. Samo zameldowanie w Polsce lub posiadanie tu konta bankowego nie decyduje automatycznie o zachowaniu polskiej rezydencji – organy podatkowe patrzą na całokształt powiązań życiowych. NSA wielokrotnie orzekał, że małżonek i dzieci pozostający w Polsce przesądzają o polskiej rezydencji.

Czy muszę płacić podatki w Polsce, jeśli pracuję za granicą?

Jeśli jesteś polskim rezydentem podatkowym, masz nieograniczony obowiązek podatkowy – rozliczasz w Polsce wszystkie dochody z całego świata. Jednak dzięki umowom UPO dochody zagraniczne są zazwyczaj zwolnione w Polsce (metoda wyłączenia z progresją) lub pomniejszają polski podatek (metoda kredytu). Kluczowe jest ustalenie statusu rezydencji przed złożeniem zeznania – przy metodzie wyłączenia Polak pracujący wyłącznie za granicą bez polskich dochodów nie płaci podatku, ale składa PIT-36 z załącznikiem PIT-ZG.

Jak uzyskać certyfikat rezydencji podatkowej za granicą?

Certyfikat rezydencji uzyskujesz w zagranicznym urzędzie podatkowym – Finanzamt w Niemczech, Skatteetaten w Norwegii lub HMRC w UK – składając wniosek po zarejestrowaniu się jako rezydent podatkowy. Dokument wydawany jest zazwyczaj w ciągu kilku tygodni i jest ważny przez 12 miesięcy lub jeden rok podatkowy. Certyfikat jest wymagany m.in. przez polskiego pracodawcę, bank lub ZUS do zastosowania zwolnienia z polskiego podatku u źródła.

Co to jest reguła 183 dni i jak ją liczyć?

Reguła 183 dni oznacza, że pobyt w danym kraju przez więcej niż 183 dni w roku podatkowym zazwyczaj skutkuje nabyciem rezydencji podatkowej w tym kraju. Dni liczy się łącznie – wlicza się dni przyjazdu i wyjazdu. Ważne: sama reguła 183 dni nie jest jedynym kryterium – centrum interesów życiowych może przeważyć nawet przy krótszym pobycie za granicą, co oznacza, że 200 dni w Niemczech i rodzina w Polsce może nie wystarczyć do zmiany rezydencji.

Czy mogę mieć rezydencję podatkową w dwóch krajach jednocześnie?

Tak, podwójna rezydencja jest możliwa, gdy oba kraje uznają Cię za swojego rezydenta na podstawie własnych przepisów wewnętrznych. Rozstrzygnięcie następuje przez tie-breaker rules OECD zawarte w UPO – decyduje kolejno: stałe miejsce zamieszkania, centrum interesów życiowych, zwykłe miejsce pobytu, obywatelstwo. Podwójna rezydencja bez aktywnej umowy UPO grozi faktycznym podwójnym opodatkowaniem tych samych dochodów w obu krajach.

Jak zmiana rezydencji podatkowej wpływa na ZUS i emeryturę?

Po wyjeździe do kraju UE lub EOG obowiązuje zasada jednego państwa ubezpieczenia – formularz A1 określa, gdzie odprowadzasz składki. W Polsce możesz opłacać ZUS dobrowolnie, by zachować ciągłość ubezpieczenia zdrowotnego i emerytalnego. Okresy składkowe z różnych krajów UE są sumowane przy obliczaniu emerytury – zarówno polskiej przez ZUS, jak i zagranicznej przez tamtejszy organ emerytalny, na podstawie rozporządzenia 883/2004.

Co to jest metoda wyłączenia z progresją i kiedy się stosuje?

Metoda wyłączenia z progresją oznacza, że dochód zagraniczny jest zwolniony z podatku w Polsce, ale podnosi stopę procentową PIT stosowaną do ewentualnych polskich dochodów. Stosuje się ją dla dochodów z Niemiec, Francji i większości krajów UE objętych odpowiednimi UPO. Polak pracujący wyłącznie w Niemczech bez dochodów polskich nie płaci podatku w Polsce, ale składa PIT-36 z PIT-ZG, by formalnie udokumentować zastosowanie tej metody.

Czy digital nomad musi mieć rezydencję podatkową?

Każda osoba fizyczna powinna posiadać rezydencję podatkową w co najmniej jednym kraju – brak rezydencji naraża na jednoczesne roszczenia ze strony kilku państw, problemy z bankami i blokowaniem kont. Digital nomadzi powinni aktywnie wybrać kraj rezydencji – w 2026 r. popularne opcje to ZEA (brak podatku dochodowego), Portugalia (program IFICI), Malta i Estonia – i dopełnić formalności rejestracyjnych, by wykluczyć ryzyko roszczeń ze strony Polski.

Czy rodzina pozostała w Polsce oznacza, że zachowuję polską rezydencję?

Bardzo często tak – NSA i organy podatkowe przyjmują, że małżonek i dzieci mieszkający w Polsce oznaczają centrum interesów osobistych w kraju, co przesądza o polskiej rezydencji nawet przy wielomiesięcznym pobycie za granicą. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy cała rodzina przeprowadzi się za granicę lub gdy rozdzielenie jest trwałe i sformalizowane. To jedna z najczęstszych pułapek dla pracowników kontraktowych i sezonowych.

Jak złożyć ZAP-3 i po co to robić?

Formularz ZAP-3 to aktualizacja danych adresowych w polskim urzędzie skarbowym, w której wskazujesz zagraniczny adres zamieszkania. Powinieneś go złożyć przy trwałej zmianie miejsca zamieszkania za granicę – sygnalizuje to polskiemu US zmianę statusu rezydencji i pozwala uniknąć nieporozumień przy rozliczeniu PIT. Formularz dostępny jest na podatki.gov.pl, można go złożyć elektronicznie przez e-Urząd Skarbowy, pocztą lub osobiście w US.